Η Ισπανική ελευθεριακή επανάσταση (1936-1939) του Χακόμπο Μαγκίδ
Κυκλοφορεί τον επόμενο μήνα από τις Ελευθεριακές Εκδόσεις Nowa Kultura:
Η Ισπανική ελευθεριακή επανάσταση (1936-1939) του Χακόμπο Μαγκίδ
Μετάφραση: Στάθης Κώστογλου
Επιμέλεια-σελιδοποίηση-εξώφυλλο: Βαγγέλης Περράκης
Από το προλογικό σημείωμα της έκδοσης:
Τον φετινό Ιούλιο συμπληρώνονται 90 χρόνια από ένα γεγονός που για το ευρύτερο αναρχικό και ελευθεριακό κίνημα αποτελεί μια ιστορική τομή και ταυτόχρονα ίσως ένα όριο για τα κλασικά σοσιαλιστικά και εργατικά κινήματα − τουλάχιστον όπως αυτά εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα. Αναφερόμαστε προφανώς στην Ισπανική Επανάσταση του Ιουλίου1936 και στον αιματηρό Εμφύλιο Πόλεμο που την ακολούθησε. Η Ισπανική Επανάσταση αποτελεί μια τομή, δείχνοντας έναν διαφορετικό δρόμο για την υλοποίηση και την πραγμάτωση των ιδεών και των ιδανικών της χειραφέτησης, της ισότητας και της ελευθερίας − έστω κι αν η σύντομη ζωή της διάρκεσε λίγους μονάχα μήνες. Αποτελεί όμως και ένα όριο, επειδή ακριβώς το τέλος της σηματοδοτήθηκε από έναν εμφύλιο πόλεμο, προοίμιο της μεγαλύτερης ανθρωποσφαγής που έχει γνωρίσει μέχρι σήμερα η ανθρωπότητα − του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου. Μετά το 1945 τίποτα δεν θα είναι ξανά το ίδιο.
Πολλά θα μπορούσαν να γραφτούν σχετικά με την Ισπανική Επανάσταση, καθώς η ξενόγλωσση βιβλιογραφία είναι αρκετά πλούσια τόσο από αγωνιστές που έζησαν οι ίδιοι τα γεγονότα (κάποιοι εκ των οποίων αναφέρονται στη συνέχεια και από τον ίδιο τον συγγραφέα) όσο και από αξιόλογους ερευνητές και ιστορικούς που συνεχίζουν τη μελέτη των βασικών σημείων της επανάστασης (αποτροπή πραξικοπήματος, κολεκτιβοποίηση της γης, αυτοδιαχείριση της παραγωγής) και του επακόλουθου πολέμου. Την ίδια στιγμή, η ελληνόγλωσση βιβλιογραφία εμπλουτίζεται διαρκώς με τη σημαντική μεταφραστική και ιστοριογραφική δουλειά συγκεκριμένων εκδοτικών εγχειρημάτων, συλλογικοτήτων και αγωνιστών.
Τα διδάγματα που μπορούμε να αντλήσουμε από την Ισπανική Επανάσταση είναι πολλά και επίκαιρα, αλλά σίγουρα το σημαντικότερο σημείο εστίασης δεν πρέπει να είναι μια άνευρη το αποστήθιση των ιστορικών συμβάντων ή μια αναπόληση ενός μακρινού, μη βιωμένου παρελθόντος που μας στοιχειώνει. Όσο η έμπνευση που συνεχίζουν να μας δίνουν, αυτή η συγκίνηση για τους αγώνες του παρελθόντος με στόχο μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας. Το ίδιο σημαντικό είναι και το γεγονός ότι παραμένει μια αστείρευτη πηγή έρευνας και πληροφοριών, ένα μέρος όπου βρίσκουμε συχνά τους εαυτούς μας ως άτομα που συμμετέχουν στο σύγχρονο ελευθεριακό κίνημα και αντιμετωπίζουμε αντίστοιχους προβληματισμούς, παρόμοια εμπόδια και προσκόμματα. Γι’ αυτό και συχνά αντλούμε δύναμη από ανθρώπους που τα έδωσαν όλα, κατανοούμε τις αποφάσεις και τα αδιέξοδά τους, αναρωτιόμαστε για την καθημερινότητά τους, βουρκώνουμε μπροστά στην αφοσίωσή τους για τα κοινά μας ιδανικά και σαστίζουμε απέναντι στην αποφασιστικότητα και τη δυνατότητά τους να πηγαίνουν μέχρι τέλους· όποιο κι αν ήταν αυτό.
Ωστόσο, το βιβλίο αυτό δεν αποτελεί μια προσπάθεια συνολικής κάλυψης της συγκεκριμένης ιστορίας· υπάρχουν άλλες προσπάθειες γι’ αυτό, υπερπλήρεις και εξαιρετικά εκτενείς. Αποτελεί, όμως, έναν φόρο τιμής από τη μεριά μας, μια μικρή συμβολή στη συνολική αυτή προσπάθεια για να μάθουμε καλύτερα την ιστορία μας ως αναρχικό κίνημα. Ειδικά από τη στιγμή που είναι γραμμένο από έναν άνθρωπο που παράτησε τα πάντα για να πάει να συμβάλλει κι αυτός στη σημαντικότερη στιγμή και σημείο καμπής της ελευθεριακής ιστορίας, στο αποκορύφωμα συνεχόμενων δεκαετιών απρόσκοπτης διάπλασης, προπαγάνδας και αγώνα. πιθανώς
στην «τελευταία τουφεκιά της Νεωτερικότητας», όπως είχε χαρακτηρίσει πολύ εύστοχα ένας σύντροφος τα γεγονότα της Ισπανίας. Κι αυτό γιατί η παραμονή του Χακόμπο Μαγκίδ στην Ισπανία περιλαμβάνει πρακτικά όλη την τριετία που διάρκεσε ο αγώνας: φτάνει εκεί τον Νοέμβριο του 1936 −αφότου ορίστηκε κύριος απεσταλμένος της αργεντίνικης ελευθεριακής οργάνωσης (της σημερινής FLA)− και θα πάρει τον δρόμο της εξορίας στις 26 Ιανουαρίου του 1939, λίγο πριν από την οριστική ήττα. Αρχικά εργάζεται στην εβδομαδιαία εφημερίδα Tierra y Libertad ως αρχισυντάκτης, θέση την οποία τού παραχωρεί η Ιβηρική Αναρχική Ομοσπονδία (FAI).
Η συγκεκριμένη εφημερίδα, η οποία εκδιδόταν στη Βαρκελώνη, αποτέλεσε μία από τις κύριες και πιο έγκριτες φωνές της επανάστασης. Μια επανάσταση που έγινε τόσο με το αίμα των μαχητών της, όσο και με την προσπάθεια όλων όσοι και όσες βρίσκονταν στα εργοστάσια, στα μέσα μεταφοράς, στα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας, στα χωράφια, στον τομέα της υγείας, στην εκπαίδευση, οικοδομώντας έναν καινούριο κόσμο, με πρωτοφανείς οργανωτικές μορφές και με ένα πνεύμα αλληλεγγύης που έχει εμφανιστεί λίγες φορές κατά τη διάρκεια της ιστορίας […]
